บทความ

กว่าจะเป็นทหารพรานหญิง ทหารชุดดำ ในความคิดของหลายคน อาจคิดว่าความแข็งแกร่ง บึกบึน สมเอกลักษณ์ของ ชายชาติทหารเพียงอย่างเดียว แต่ในความดูอ่อนหวาน เรียบร้อย นุ่มนวล ดูจากภายนอกแล้วไม่มีสิ่งบ่งบอกคุณสมบัติของการเป็นทหารได้เลย แต่แท้ที่จริงแล้วคำว่า “ทหาร” กลับหล่อหลอมผู้หญิงอีกหลายๆ คน ให้เข้มแข็งและแกร่งได้ ทั้งที่ภายในจิตใจของเธอเหล่านั้น ยังคงอ่อนหวาน และอ่อนโยนเสมอ วันนี้ “ดอกไม้เหล็ก” แห่งกองทัพไทย ได้ผลิดอก ออกผลแล้ว และ ดอกไม้เหล็ก ที่อ่อนหวาน แต่เคลือบไว้ด้วยความแข็งแกร่ง เช่นเดียวกับชายชาติทหาร ทั้งยังเป็นส่วนหนึ่งในการแก้ปัญหาในจังหวัดชายแดนภาคใต้ เส้นทางสู่การเป็นทหารพรานหญิงวันนี้ของพวกเรา เหล่าดอกไม้เหล็ก เชื่อเหลือเกินว่า หลายคนคงอยากติดตาม...       ความฝันของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เมื่อ 20 ปีที่ผ่านมา ที่หลงใหลในเครื่องแบบทหาร จนมี ความฝันว่าสักวันหนึ่งฉันต้องเป็นทหารให้ได้ กระทั่งวันนี้มาถึง เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2551 ข้าพเจ้าได้ส่งใบสมัครไปที่กรมทหารพราน 1 สัปดาห์ผ่านไป ทางกรมทหารพรานติดต่อกลับมาให้ไปทดสอบร่างกาย สัมภาษณ์ และสอบข้อเขียน วันนั้นความรู้สึกของตัวเองไม่คิดเลยว่าจะผ่าน และแล้ววันที่ 29 มีนาคม 2552 กรมทหารพรานให้ไปรายงานตัว จึงพบคำตอบว่า ความฝันจะเป็นจริงแล้วหรือนี่... วันแรกของชีวิตในการก้าวเข้ามาเป็นทหารพราน ชีวิตก็เริ่มเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการใช้ชีวิตประจำวัน ด้านกฎระเบียบ ความเป็นผู้นำ การกล้าตัดสินใจ และความอดทนในเรื่องต่างๆ       ปี้ด..ปี้ด..ปิ๊ด.. เสียงนกหวีดดังขึ้น พวกเราที่นอนหลับอยู่ สะดุ้งตื่นทันที เพื่อมารับการฝึก (อันหฤโหด) ของทหารพรานรุ่นใหม่ เป็นการทดสอบจิตใจ ฝึกความแข็งแกร่ง ความอดทน และความกล้าหาญ ก่อนจะไปปฏิบัติหน้าที่ รับผิดชอบดูแลประเทศชาติในความคิดของฉันขณะนั้น เปรียบตัวเองว่ากำลังตกอยู่ในนรกหรือเปล่า แต่ต้องอดทนเพื่ออนาคตข้างหน้าที่รออยู่ เพราะเป็นการฝึกหนัก เหนื่อย ตั้งแต่การเดิน การวิ่ง การหมอบ แม้กระทั่งการใช้ชีวิตประจำวัน ทั้งการนอน การนั่ง และการกิน ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตาม เพื่อให้ทหารได้เคยชินกับความลำบาก เมื่อต้องออกไปปฏิบัติงานจริง ซึ่งอาจต้องลำบากมากกว่านี้ รวมทั้งการฝึกที่เน้นความเคยชินกับสภาพแวดล้อม และยุทธวิธีใหม่ๆ การใช้จิตวิทยา การใช้อาวุธสงคราม การปฐมพยาบาล เน้นการทำแผล ผสมผสานกับงานมวลชน การต่อสู้ด้วยอาวุธและมือเปล่า และสิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุดคงไม่พ้น การยิงปืน ทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อสอนให้รู้ว่าอย่ากลัวในสิ่งที่เราไม่เห็น ไม่ได้ยิน และไม่ได้สัมผัส นอกจากนี้ชีวิตของบางคนที่อาจไม่เป็นสาระ การกิน อยู่ หลับ นอน ที่ไม่เคยมีกรอบของระเบียบวินัยเป็นตัวกำหนด บัดนี้ชีวิตเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิงแล้วการฝึกกระโดดหอ ฝึกยิงปืน กินอยู่หลับนอนในป่า นอนกลางดิน กินกลางทราย ตลอด 1 สัปดาห์โดยไม่ได้อาบน้ำ ก็ต้องทน และทำให้ได้ มีบ้างที่บางครั้งน้ำตาของความอ่อนแอก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว มันยากเกินกว่าจะอธิบายได้ อาจเป็นเพราะส่วนลึกของความเป็นผู้หญิง ที่เราอาจหลงลืมไปชั่วขณะ เพราะจิตวิญญาณของความเป็นทหารขณะนี้ มันเข้ามาอยู่ในสายเลือดเสียแล้วกระมัง... การฝึกที่ช่วยเสริมสร้างความเข้มแข็ง อดทน และเด็ดเดี่ยว เพื่อไม่ให้คนเห็นแก่ความสุขส่วนตัว และนึกถึงประโยชน์ของส่วนรวมที่ต้องมาก่อนเสมอ พวกเราเริ่มเรียนรู้หลักในการทำงานต่างๆ มากมาย อาทิ การเข้าถึงมวลชน การเอาชนะใจประชาชน ด้วยการสร้างรอยยิ้ม การช่วยเหลือประชาชนในพื้นที่ต่าง ๆ การสอบถามความเป็นอยู่จากประชาชน การเก็บ DNA และการเก็บบันทึกข้อมูลที่ได้ เพื่อนำมาประมวลผล สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ บอกได้เลยว่า เป็นประชาชนทั่วไป คงไม่สามารถเข้าถึงประสบการณ์แบบนี้แน่นอน        และแล้ววันสิ้นสุดการฝึกก็มาถึง..... ความรู้สึกของทุกคนขณะนั้น ข้าพเจ้าเชื่อเหลือเกินว่า คงเหมือนกันหมด คือวันนี้แล้วหรือที่เราได้เป็นทหารพรานอย่างเต็มตัว ความฝันสู่ความสำเร็จแล้ว มันทำให้ฉันสามารถก้าวผ่านบันไดขั้นแรก ของการเป็น “ดอกไม้เหล็ก” ได้แล้ว ถือว่าภารกิจนี้บรรลุเป้าหมาย วันที่ข้าพเจ้าภาคภูมิใจอย่างที่สุดคือ การวิ่งสวนสนามและกล่าวคำสัตย์ปฎิญาณต่อหน้าธงชัยเฉลิมพล คือสิ่งที่บ่งบอกให้พวกเราเหล่าดอกไม้เหล็กต้องระลึกไว้เสมอว่า ประเทศชาติคือภารกิจยิ่งใหญ่กว่าเรื่องส่วนตัว พี่น้องในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ยังต้องการความช่วยเหลือ และ “เกิดมาต้องตอบแทนบุญคุณแผ่นดิน” ขอบพระคุณพ่อและแม่ ที่บอกกับข้าพเจ้าว่า “ภูมิใจ” ในตัวข้าพเจ้า แม้ว่าจะเกิดมาเป็นหญิง แต่เสียสละชีวิตสุขสบายเพื่อมารับใช้แผ่นดิน ความภูมิใจของข้าพเจ้าวันนี้ กับเส้นทางสู่การเป็น “ดอกไม้เหล็ก” ของพี่น้องจังหวัดชายแดนภาคใต้ ได้มีโอกาสมารับใช้แผ่นดินเกิด แม้จะเป็นในส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่งก็ตาม        การเป็นทหารพรานหญิงของข้าพเจ้าวันนี้ เชื่อว่าไม่ง่ายอย่างที่หลายคนคิด และสิ่งที่ยากยิ่งกว่านั้น คือการการปฏิบัติหน้าที่ เพื่อให้เกิดความชำนาญ และเป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติมากที่สุด ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม การทำหน้าที่ของพวกเรา “ทหารพรานหญิง” ในการรับใช้ชาติ ที่สามารถบอกให้สังคมได้รับรู้ว่า พลังกายที่แข็งแกร่ง บวกกับพลังใจที่เข้มแข็ง ห้าวหาญ แน่วแน่ สามารถสร้างสันติสุขให้กลับคืนสู่ชายแดนภาคใต้ ได้ในทุกยาม แม้ว่าภารกิจในจังหวัดชายแดนภาคใต้ จะยุติลงในวันหนึ่งวันใดก็ตาม แต่ทว่า....ภารกิจของชีวิต เหล่าดอกไม้เหล็ก จะยังคงโลดแล่นต่อไป ตามวิถีที่พวกเราได้เลือกแล้ว คือการเป็นทหารพรานทั้งชีวิตและจิตใจ ปริญญาสองใบ

 ที่เมืองไทยปีที่แล้วมีข่าวเกรียวกราวมาก 

คือมีดาราคนหนึ่งซึ่งมีชื่อดังมาก   

เป็นคนดำเนินรายการคนค้นคน   

ดร.อภิวัฒน์  วัฒนางกูร   

มาเรียนที่อเมริกา   

เป็นคนเพอร์เฟคชั่นนิส 

ทำงานทุกอย่างต้องดูดีที่สุดแม้กระทั้งล้างจาน 

ล้างเสร็จแล้วแกต้องเอามาดมดู   

ว่าสะอาดจริงมั้ย   

กลับไปเมืองไทยก็ไปเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย 

มีแฟนก็จีบดาวมหาวิทยาลัยเลย 

ต้องให้ดีที่สุด   

เวลาแกไปเสนองานอะไรต่าง ๆ เขียนไว้สามแผน 

แผนที่หนึ่งลูกค้าไม่ซื้อ 

แกเสนอแผนที่สอง   

แผนที่สองลูกค้าไม่ซื้อแกเสนอแผนที่สาม 

ใครไปดีลงานกับแกติดทุกราย   แกมีบ้าน   

มีรถ มีลูก มีภรรยา   มีธุรกิจ 

มีชื่อเสียงทุกอย่าง   แกมีทุกอย่าง   

วันหนึ่งแกพักผ่อน 

หลังจากที่ทำงานแบบไม่ได้พักเลย

ลูกเมียไปขอพบ บอกไปเจอพ่อที่ออฟฟิต

 

วันหนึ่งแกไปพักที่ปากช่อง   ตื่นขึ้นมากลางวันล้มฟุ๊บลงไป   

ภรรยาพาเข้าโรงบาล   ตรวจพบมะเร็ง 

พอพบปุ๊บเป็นระยะสุดท้ายเลย 

จริง ๆ   เค้าก็เตือนตลอด 

แต่พอไม่มีเวลาไปตรวจมันก็แก้ไม่ได้ 

แกไปนอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล   

แล้วก็สารภาพให้รายการคนค้นคน   

บันทึกชีวิตแกก่อนจะเสียชีวิต   

แกก็ไปนอนให้พ่อแม่เช็ดเนื้อเช็ดตัว   

แกก็บอกว่าสังเวชตัวเองมากแทนที่ลูกจะได้ดูแลพ่อแม่ 

กลับมาเป็นว่าพ่อแม่ต้องมาดูแลลูก

 

ก่อนจะเสียชีวิตแกให้สัมภาษณ์หนังสือพิมพ์คมชัดลึกบอกว่า 

พ่อผมเคยบอกว่าเกิดเป็นคนต้องได้ปริญญาสองใบ   

ปริญญาใบที่หนึ่ง  ' ปริญญาวิชาชีพ ' 

เราจะต้องทำมาหากินเป็น กินอิ่ม   นอนอุ่น 

พูดง่าย ๆ   

ล้วงไปในกระเป๋าแล้วมีเงินใช้   อยากจะนอนมีบ้านเป็นของตัวเอง

 

แค่นี้คือปริญญาวิชาชีพ   แต่ ' ปริญญาวิชาชีวิต '   

ปริญญาใบที่สอง   ' ปริญญาวิชาชีวิต ' คือวิชาธรรมะ 

สำหรับจะดูแลชีวิตให้ดำเนินอยู่ในทางสายกลาง   

ซึ่งเป็นปริญญาใบที่สองที่พ่อแกบอกไว้ 

แกบอกว่าผมสอบตกโดยสิ้นเชิง   

ผมเป็นดอกเตอร์จากอเมริกาได้ปริญญาวิชาชีพ   

แต่ปริญญาวิชาชีวิตสอบตก   เพราะอะไร 

เพราะทำงานจนป่วยตาย 

ก่อนที่จะเสียชีวิตแกได้สารภาพว่าผมได้เตรียมทุกอย่าง   

บ้าน รถ     มอบมันให้กับลูกและภรรยา 

แต่ในวันที่ผมมีทุกสิ่งทุกอย่าง 

ผมกลับลืมมอบหนึ่งอย่างให้กับลูกและภรรยา   

สิ่งนั้นคือสิ่งที่ผมลืมและทำให้ผมล้มเจ็บใหญ่ครั้งนี้   

สิ่งที่ว่านี้คือผมลืมมอบตัวเองเป็นของขวัญให้กับลูกและเมีย 

เพราะทำงานหนักจนกระทั่งป่วยตาย 

นี่คือปริญญาวิชาชีวิต 

ธรรมะเราจะต้องมี ถ้าเราไม่มีธรรมะ   

เราจะกลายเป็นหุ่นยนต์เท่านั้นเอง 

ที่ทำงานแทบล้มประดาตายแล้วสุขภาพไม่ดี 

ดังนั้นเมื่อเราทุกคนทำงานแล้ว   

อย่าลืมชั่วโมงสุขภาพของตัวเองในแต่ละวันนะ   

แต่ละวันควรจะมี ให้ดูแลตัวเอง 

ดูจิต ดูใจตัวเอง   ว่าเราเอ๊ะมันทุกข์   

มันทุกข์มากเกินไปรึเปล่า 

แบกเรื่องโน้นเรื่องนี้   เกินไปหรือเปล่า   

พยายามลดลงในแต่ละวัน   ๆ 

เพื่อที่ว่าอะไร   

เพื่อที่ว่าเราจะได้ปริญญาสองใบในชีวิต 

หนึ่งปริญญาวิชาชีพ 

เราทำมาหากินจนประสบความสำเร็จร่ำรวยมั่งคั่ง   

มีเงินมีทองใช้มีบ้านอยู่   

แต่ต้องไม่ลืมปริญญาใบที่สอง 

คือวิชาธรรมะ 

สำหรับจะดูแลชีวิตให้ดำเนินอยู่ในทางสายกลาง   

ไม่ทุกข์เกินไปไม่เดือนร้อนเกินไป   

ทำอะไรให้พอดี พอดีอยู่ดีมีสุข 

อยากเที่ยวให้ได้เที่ยว   อยากพักให้ได้พัก   

อยากทำบุญให้ได้ทำบุญ 

ลูกหลานมาหาก็ให้ได้มีเวลากับลูกกับหลานบ้าง 

อย่าวิ่งไปจนซ้ายสุด   ขวาสุด   

และมารู้สึกตัวอีกทำจนล้มเจ็บใหญ่ไม่ดี

 

  เพราะอะไร 

เพราะว่าสิ่งสูงค่าทีสุดในชีวิตของเรา 

เคยมีคนไปทูลถามพระพุทธเจ้า   

ว่าอะไรคือสิ่งสูงค่าที่สุด   บางคนก็ตอบเงิน 

บางคนก็ตอบเพชร   บางคนก็ตอบทอง 

บางคนก็ตอบอำนาจ   บางคนก็ตอบราชบัลลังก์   

พระพุทธเจ้าบอกไม่ใช่   สิ่งสูงค่าที่สุดในชีวิตของพวกเธอคือสุขภาพและชีวิต   

สุขภาพก็คือการที่เราไม่เจ็บไข้ได้ป่วย 

คนที่สุขภาพดีดื่มน้ำธรรมดาก็อร่อยนะ 

และก็ชีวิตของเรา